Natuurlijk ben ik al eens in een ‘babypaleis’ geweest, maar tot op heden ontglipt de reden van mijn bezoek aan zo’n winkel me steeds zodra ik binnen ben. Zo kan ik bijvoorbeeld op de fiets zitten en ineens bedenken dat ik een goede zwangerschapsbeha nodig heb. Op naar ‘Babyland’.Wie weet hebben ze ook nog wel een leuke slip voor dikbuiken.
Ben ik daarbinnen, dan voel ik me besprongen door spullen. Een beetje zoals je je voelt met een enorme kater op de kermis op zondagmiddag, terwijl om je heen alles knippert, gilt, glimt en brult. Volkomen misplaatst dus. Twijfel overvalt me. Ben ik geschikt voor het moederschap? Is het erg ontaard om geen plastic rotzooi vol beertjes, hertjes, konijntjes en clowntjes in huis te willen hebben? Heeft mijn kind echt wat aan zo’n kinderwagen met vijf verschillende standen? En waarom zijn al die stoffendessins zo lelijk en opdringerig? Het lijkt wel alsof ze die dingen bekleed hebben met de ongewassen verfkleren van M.
De zwangerschapsbeha zou ik bijna vergeten door al die duizenden frutsels die je schijnbaar nodig hebt om van je kind de blijste baby van het heelal te maken. Ik weiger echter om deze frutsels aan te schaffen. We hebben een wieg, geleend van mijn tante, en een kinderwagen, gekocht op de vrijmarkt. Kleertjes hebben we volop gekregen van andere ouders, luiers heb ik besteld en voor het overige moeten we nog een keer langs Kruiswerk. Maar die neon-plastic troep komt mijn huiskamer niet in.
Na enig doorzetten richting de afdeling lingerie word ik keihard geconfronteerd met mijn hoedanigheid: ik ben zwanger, dus dik, lelijk en seksloos. De voor mij bedoelde lingerie is wit of huidkleurig en houdt alles stevig op zijn plaats met elastisch katoen of een of andere synthetische stof. Op sommige slips zit nog net een schamel bloemetje geborduurd. Niks geen frivole kantjes, niks geen push-up om eindelijk eens te genieten van de gleuf tussen mijn borsten, maar warm, degelijk, fatsoenlijk spul voor heel, heel veel geld.
Nu ben ik al een aantal keren afgehaakt op het moment dat ik dit vooroorlogse ondergoed van dichtbij zag. Inmiddels ben ik echter te dik en zijn mijn borsten te zwaar om me nog prettig te voelen in strings en kriebelbeugels. Er zit niets anders op: ik moet eraan geloven. En eerlijk gezegd, het zit heerlijk en het doet wonderen voor mijn nachtrust. Als ik bij M. in bed stap, met mijn ‘lingerie’ nog aan, kan hij nog maar één ding uitbrengen: ‘Het is net of ik met mijn moeder in bed lig.’