Wat is het toch fijn dat er moeders zijn. Moeders die je van alles de schuld kunt geven. Van je dikke billen, je dunne haar, je melkflesbenen, je hamertenen, je spilzucht, je bedilzucht, je crisis, je lage IQ, je mislukte huwelijk, je zucht naar drank en je hang naar de foute man. Dat is waar moeders voor zijn. Het dartbord van frustraties. Heerlijk. Want je moeder kun je niet verliezen, al weiger je haar misschien te zien, of is ze al lang dood en begraven, ze is er altijd om over te klagen en je weet, voor moeder-bashing vind je steevast een gewillig oor, niet zelden dat van je eigen (foute) man, die het hartgrondig met je eens is: je moeder is een helleveeg. En jij bent precies je moeder! Het wordt allemaal wat minder leuk wanneer je zelf moeder wordt en je moet concluderen dat je man gelijk heeft, hoezeer je je ook had voorgenomen nooit zo te zijn. Je hoort jezelf op dezelfde schrille toon gillen: Jas aan! Schoenen uit! Nog één keer en er zwaait wat! Wacht maar tot je vader thuiskomt! Welja, breek de tent maar af! Je voelt de misprijzende, kritische blik over je gezicht glijden als zoonlief de trap afkomt, gehuld in synthetisch trainingspak met een halve liter gel in zijn haar, of wanneer dochterlief thuiskomt met een vriendinnetje dat eruitziet als een miniatuur-Kim Holland. En er komt een avond dat je jezelf op een feestje, na een glaasje of wat, in de weerspiegeling van een ruit ziet dansen,zoals je ooit je moeder zag dansen,enigszins wankel en uit de maat, de gretige handen van een jolige buurman om je billen geslagen,het gezicht rood aangelopen en je haren bezweet plakkend op je glimmende hoofd.Net als bij haar vroeger. En je kinderen hebben het ook gezien. Je dochter is al huilend naar buiten gerend en je zoon sleurt je briesend uit de greep van de jolige buurman. Zover heb je vroeger nooit durven gaan, maar je herinnert het je wel, de angst en de schaamte,en nu doe je je eigen kinderen hetzelfde aan. En de kinderen, die maken van de gelegenheid gebruik en gaan nog even door. Over andere, betere moeders die altijd thuis zijn en placemats vol lekkere dingen klaar hebben staan als de kinderen uit school komen, moeders die nooit met jolige buurmannen dansen, moeders die gewone moederkleren dragen en om vijf uur het eten op tafel zetten, moeders die geen seksboeken schrijven.‘Zo’n moeder word ik later,’snikt je dochter en je zoon briest dat hij later zo’n vrouw wil. En je troost jezelf,wetende dat de cirkel rond is. Je dochter wordt later geen haar beter dan jij, zoals je zelf geen haar beter bent dan je moeder. Het komt allemaal goed – of slecht, het is maar net hoe je het bekijkt.