Ik vraag me af waarom ik het elk jaar weer doe. Waarom ik nooit het punt bereik waarop ik zeg: genoeg is genoeg, dit jaar hou ik het bij mijn oude bikini’s, ik doe niet meer mee met de tocht der oplopende frustraties, ik ben tevreden met wat er in mijn la ligt en who gives a damn hoe ik er op het strand bij loop. Maar dan zie ik weer een schattig, rood-wit genopt setje in een etalage, de zon schijnt en het zomergevoel fladdert door mijn buik, de pinpas juicht in mijn tas en het setje roept: ‘Pas mij, koop mij en ik garandeer je bruine, deinende borsten en lange, slanke benen.’ Ik loop door want ik weet dat het een leugen is, ik heb al vijftien van die gevalletjes thuis en geen van alle heeft haar belofte waargemaakt. Push-ups die de borsten van Pamela Anderson oppushten, maar niet de mijne, schuiftopjes die prachtig bleven zitten om de borsten van de paspop, maar bij mij naar mijn oksels kruipen, strapless bovenstukjes die de zwaartekracht niet kunnen weerstaan en talloze slips die of een perfect onderhouden bikinilijn vereisen of na drie keer wassen beter geschikt zijn als tent. Er zit bij mij een wonderlijke regelmaat in mijn bikini-aanschafritueel. Zodra de eerste zonnestralen mijn gelaat beschijnen, wil ik mij zo bloot en sexy mogelijk onder de hemel begeven. Ik laat me verleiden tot de aanschaf van twee veters en vier driehoekjes omdat de verkoopster roept dat ik het nog prima kan hebben. Al bij de kassa begin ik te twijfelen en eenmaal thuis, in het eerlijke licht van mijn slaapkamer, voor mijn brute spiegel, weet ik zeker dat dit de meest belachelijke aanschaf van het jaar is. Hoe kom ik erbij om me dit aan te laten smeren? Nou, nou, zo erg is het ook weer niet, troost mijn positieve kant mijn negatieve, een zonnebankje, even goed scrubben en scheren en dan valt het allemaal reuze mee. Dus ga ik aan de slag. Ik bak en braad onder de snelbruiner, ik scrub mijn doffe vel tot het bloost en vervolgens neem ik de scheerset van manlief ter hand en creëer een ‘Brazil-bikinilijn’, een soort Jules Deelder-sikje down under en inderdaad, het veterlapje toont nu een stuk aantrekkelijker. Mijn hele lichaam gonst en tintelt van de ondergane restauratie, maar het is de moeite waard geweest. Morgen op naar het strand. Maar de volgende ochtend begint er al wat te kriebelen. Mijn kruis kan geen slip verdragen en mijn gisteren zo gladde, bruine bikinilijn vertoont nu rode bulten. Ik verlang naar ijskompressen en een opwaaiende zomerjurk, de jeuk neemt alleen maar toe en er is niets dat haar kan stillen. Ik vraag advies aan mijn M., hij scheert zich tenslotte dagelijks, maar hij heeft hier nooit last van. Hij adviseert aftershave, maar daar moet ik niet aan denken. Een vriendin, die schaamhaarloos door het leven stapt, gebruikt altijd zinkzalf en dat helpt even, maar met twee grote dofwitte zalfplekken tussen mijn benen loop ik niet ontspannen en genietend langs de vloedlijn. Halverwege de stranddag geef ik het op. De jeuk, het schurende, niets verhullende lapje, de shawl die ik voortdurend angstvallig om mijn heupen knoop; ik wil mijn nieuwe bikini het liefst ter plekke ritueel verbranden en een skipak aantrekken. Ik haat mezelf met mijn impulsaankopen en mijn impulsscheeractie en wil me bijna bekeren tot het radicaal feminisme, opdat ik mijn haren gewoon lekker mag laten groeien waar ze willen. Mijn pinpas en ik geven het gevecht met de lapjes op en begeven ons naar de boulevard, om een oerdegelijke heupslip te kopen, maakt niet uit wat het kost, als het me maar bedekt van buik tot bovenbeen en ik weer vrij en met mijn kruis vol zinkzalf rond kan dartelen.