Midprice, 279 blz.
€ 12,50
ISBN 978 90 414 1349 9
Verschijning 2008
Paperback, € 15,00
ISBN 978 90 414 1170 9
Gebonden, € 24,95
ISBN 978 90 414 0970 6
Verschijning 2006
€ 12,50
ISBN 978 90 414 1349 9
Verschijning 2008
Paperback, € 15,00
ISBN 978 90 414 1170 9
Gebonden, € 24,95
ISBN 978 90 414 0970 6
Verschijning 2006
Nieuwe buren speelt zich af in een Vinex-wijk en is een adembenemende en provocerende thriller over miscommunicatie binnen een relatie, seks en liefde en over de drang naar vrijheid. Met Nieuwe buren schrijft Saskia Noort opnieuw een thriller dicht op de huid van de tijd.
Eva, een kleuterjuf, en Peter, chef sportredactie bij een regionale krant, betrekken zonder veel enthousiasme hun pas opgeleverde villa in Vinexwijk De Zonnepolder. Beiden rouwen om het verlies van hun dochtertje Lieve dat na acht maanden zwangerschap levenloos ter wereld kwam.
Samen zoeken ze naar een nieuwe invulling van hun leven, te midden van de modelgezinnetjes die de Zonnepolder bevolken. Tijdens een buurtborrel leren ze hun nieuwe buren kennen: het vrijgevochten stel Steef, ex-Dutchbatter en motoragent, en Rebecca, een sensuele thuiskapster, en hun zoontje Sem. Beide echtparen zijn op hun eigen manier op zoek naar geluk, dat in de maakbare samenleving om de hoek lijkt te liggen. Gezamenlijk verleggen ze hun grenzen, totdat ze erachter komen dat er geen weg terug meer is.
Eva, een kleuterjuf, en Peter, chef sportredactie bij een regionale krant, betrekken zonder veel enthousiasme hun pas opgeleverde villa in Vinexwijk De Zonnepolder. Beiden rouwen om het verlies van hun dochtertje Lieve dat na acht maanden zwangerschap levenloos ter wereld kwam.
Samen zoeken ze naar een nieuwe invulling van hun leven, te midden van de modelgezinnetjes die de Zonnepolder bevolken. Tijdens een buurtborrel leren ze hun nieuwe buren kennen: het vrijgevochten stel Steef, ex-Dutchbatter en motoragent, en Rebecca, een sensuele thuiskapster, en hun zoontje Sem. Beide echtparen zijn op hun eigen manier op zoek naar geluk, dat in de maakbare samenleving om de hoek lijkt te liggen. Gezamenlijk verleggen ze hun grenzen, totdat ze erachter komen dat er geen weg terug meer is.
Ben je geïnteresseerd in een boekverslag van Nieuwe buren?
Klik dan hier.
Klik dan hier.
Hij werkte al ruim twee jaar op het park De Kempervennen en het kwam wel vaker voor dat de gasten hun broodjes 's morgens gewoon aan de deur lieten hangen. Doorgaans duidde dit erop dat zij het huisje voortijdig hadden verlaten en dat de receptie was vergeten dit aan hem door te geven. Dus toen hij de broodjeszak nog aan de klink van vipcottage Eekhoorn 1553 zag bungelen, begon hij onmiddellijk in zichzelfte mopperen op de meiden achter de balie, die zich klaarblijkelijk liever bezighielden met roddelen en nagels lakken dan met de organisatie. Hij stapte uit zijn groene Kempervennenbus, smeet de deur chagrijnig achter zich dicht en liep naar de grijze, betonnen bungalow, om debroodjes en de krant van gisteren weg te halen. Hij griste de witte plastic zak van de deurklink terwijl hij met zijn rechterhand zijn mobilofoon van zijn riem nam, en gluurde door het zijraam naar binnen. Hij zag jassen aan de kapstok hangen. Het leek erop dat de gasten er nog waren. Hij keek op zijn horloge. Zeven uur. Hij pakte de krant uit de zak. Het was de krant van de vorige dag. Hij stapte opzij en drukte zijn neus nogmaals tegen het zijraam. Jassen. Openhaardhout. Een paar damesschoenen onder de kapstok. Hij haalde zijn schouders op, besloot zich er verder niet mee te bemoeien en liep terug naar zijn busje, waar hij de oude zak op de passagiersstoel wierp en een verse broodzak meepakte. Hij haastte zich, struikelde bijna over zijn eigen voeten, hield de zak voor zich uit alsof die vol braaksel zat. Hij wilde hier zo snel mogelijk weg.
En toen zag hij het kruipende kind. Een jongetje of meisje, dat was moeilijk te zien, staarde hem apathisch aan, driftig kauwend op een grote gele speen. Het gezichtje zat vol donkere vegen, blonde krullen plakten aan de vieze wangen en het vaalgroene pyjamaatje was doorweekten gevlekt. Een luier hing halverwege de beentjes. Met vieze handjes omklemde het kind een versleten, beduimelde knuffel met langeoren.
Dit was niet goed. Dit was echt fucking niet goed. Hij overwoog zichom te draaien, in zijn bus te springen en het beeld uit zijn gedachten te bannen. Hij had zijn werk gedaan. De broodjes hingen op hun plaats. De oude zak zou hij in de vuilcontainer gooien. Hij had niets gezien, niets gehoord. Maar het magere kind reikte met zijn handjes naar de deurknop. Zijn vingertjes haalden het niet. Het gezichtje vertrok, hetleek erop dat het kind zou gaan huilen. Het wees met zijn armpje naar de kamer waarna zijn ogen wegdraaiden en het met een zacht plofje opde vloer viel.
Hij pakte de klink. De deur bleek niet op slot.
Het enige lijk dat hij ooit had gezien, was dat van zijn oma. Ze lag op gebaard in een lichte, houten kist. Ze was keurig gekapt en opgemaakten droeg een degelijk grijsgroen mantelpak en de parels die ze ooit van opa had gekregen. Haar kleine, verschrompelde hoofd had hem het meest geschokt. Ze was altijd een grote vrouw geweest, lief en mollig, met een vriendelijke, alles begrijpende glimlach. Maar in de kist lageen strenge heks, die haar ogen en mond misprijzend gesloten hield. Zijn ouders, zijn ooms en tantes, oma's buren, broers en zussen zeiden allemaal dat ze er zo vredig bijlag. Alsof ze lag te slapen. Ze logen. Ze zeiden maar wat. Oma lag er allesbehalve vredig bij. Verbitterd, teleurgesteld, bestolen, mokkend ja, maar niet vredig. Hij had zich er boos over gemaakt en zich voorgenomen nooit meer naar een wake tegaan. Hoewel hij dus weinig ervaring had met de dood, wist hij meteen dat er iemand dood was in vipcottage Eekhoorn 1553. Hij rook het.
'Heb ik dit? Heb ik dit? Heb ik dit?' mompelde hij als een soort mantra voor zich uit. Hij wist niet wat hij moest doen. Hij knielde bij het kindom te luisteren of het hartje nog klopte en hoorde dat het kind heel oppervlakkig ademde. Hij klopte met zijn vingers zacht tegen zijn schrale wangetjes, maar het kind reageerde niet. Uit zijn mondje kwam eenscherpe, chemische lucht. Hij trok de mobilofoon van zijn riem, zette hem aan en riep tegen de receptioniste dat ze de politie moest bellen, en een ambulance, zo snel mogelijk, het was een kwestie van leven of dood, en ging bij het kind zitten. Aaide zijn handjes. Voelde aan zijn voorhoofd, dat koud was, trok het kind naar zich toe en vouwde onhandig zijn armen om hem heen. Hij bleef daar zitten, met het kind op zijn schoot, bij de openstaande voordeur, en zoog de koude buitenlucht wanhopig zijn neusgaten in, om te voorkomen dat hij zou gaan braken.'Kom op, kom op...' stamelde hij meer tegen zichzelf dan tegen het kind in zijn armen, dat hij onhandig heen en weer wiegde. Hij wendde zijn hoofd af van het stille gezichtje, keek langs de openstaande deurde woonkamer in. Bloed, overal.
Toen de eerste politiewagen in zicht kwam, begon hij te huilen. Hij was bang dat het kind dood in zijn schoot lag, of in coma, en dat het zijn schuld was. Hij had op de middelbare school de verplichte cursus EHBO gedaan, hij herinnerde zich nog wel vaag hoe je iemand moest reanimeren, maar een kind? Dit smerige kind? Hij had het niet op kunnen brengen zijn mond op het korstige mondje, omringd door opgedroogdsnot, te zetten.
Enkele seconden nadat de politiewagen voor de bungalow was gestopt volgde de ambulance. Twee agenten en twee ambulancebroeders renden naar hem toe, een van hen sloeg een arm om hem heen en noemde hem meneer. De andere controleerde vluchtig het kind. Voelde zijn pols, zijn blauw geaderde buikje, trok zijn oogleden omhoog, scheen er-in met een lampje, fluisterde troostend dat hij nog leefde, dat het ernaar uitzag dat hij ondervoed en uitgedroogd was. Het kind werd uit zijn armen getild en op een brancard gelegd. Iemand trok hem omhoog en begeleidde hem naar buiten. Hij hoorde paniekerig geschreeuw vanuitde bungalow komen.
'Assistentie! Deze leeft nog!'
De verpleger liet hem los. Verontschuldigde zich en rende naar binnen. Tot op de dag van vandaag weet hij niet waarom hij erachter aanliep. Waarom hij het zo nodig moest zien. Waarschijnlijk omdat de dood trekt als een magneet. Hij liep als een zombie door de hal, naar de openstaande deur. Zijn schoenen kleefden aan het tapijt dat zich volgezogen had met bloed. Het gekrijs.
'Haal hem weg!'
Niemand deed het.
'Het zijn er vier! Hier liggen er drie!'
Het eerste lichaam dat hij zag liggen, was dat van een man. Hij leunde in elkaar gedoken tegen het keukenblok achter het barretje. Te zien aan de bloederige vegen op de beige tegelvoer, had de man zich metzijn laatste krachten naar deze plek gesleept. De verpleger hurkte naast hem, mompelde in zijn mobilofoon. Op de rode bank in de woonkamer van de cottage lagen de in elkaar verstrengelde lichamen van twee vrouwen. De een had bescherming gezochtin de schoot van de ander, die zich over haar had ontfermd als een zwaan over haar jong. De gebroken wijnglazen, de fles wijn, de onaangeroerde koude schotel en de half opgerookte shaggies die op de beige vloerbedekking lagen, wezen erop dat de avond gezellig was begonnen. Totdat iemand de grenen salontafel omver had geschopt. Misschien de man die badend in geronnen bloed als een lappenpop tegen het muurtje naast de open haard lag. Het wapen, dat rechts naast hem lag, werd door de agenten onmiddellijk herkend: een Walther P5 9 x 9 mm. Een dienstwapen.
Hij hield zich vast aan de deurpost. Schuifelde achteruit, leunend tegende muur. Het werd licht in zijn hoofd. Hij duwde zijn vuist in zijnmaag. Liefst rende hij weg, maar zijn knieën waren te slap. Iemand begon te schelden.
'Wat doet die man hier nog godverdomme!'
Zijn hand werd gepakt.
'Meneer, komt u met mij mee?'
Zachte stem, vriendelijk. Hij keek in de lieve groene ogen van een agente. Ze sloeg een arm om zijn middel.
Uit de omringende huisjes kwamen nieuwsgierige gasten naar buiten. Overal was lawaai. Hij wankelde en greep met beide handen naar zijn hoofd. De agente zette hem op de achterbank van de politieauto en zei hem dat hij voorover moest buigen, met zijn hoofd tussen zijn knieën. Ze gaf hem een bruine, geplastificeerde zak. Streelde zijn rug. Zijn maag pulseerde en hij kotste tot de tranen over zijn wangen gleden. De dode gezichten zouden hem nooit meer loslaten.
En toen zag hij het kruipende kind. Een jongetje of meisje, dat was moeilijk te zien, staarde hem apathisch aan, driftig kauwend op een grote gele speen. Het gezichtje zat vol donkere vegen, blonde krullen plakten aan de vieze wangen en het vaalgroene pyjamaatje was doorweekten gevlekt. Een luier hing halverwege de beentjes. Met vieze handjes omklemde het kind een versleten, beduimelde knuffel met langeoren.
Dit was niet goed. Dit was echt fucking niet goed. Hij overwoog zichom te draaien, in zijn bus te springen en het beeld uit zijn gedachten te bannen. Hij had zijn werk gedaan. De broodjes hingen op hun plaats. De oude zak zou hij in de vuilcontainer gooien. Hij had niets gezien, niets gehoord. Maar het magere kind reikte met zijn handjes naar de deurknop. Zijn vingertjes haalden het niet. Het gezichtje vertrok, hetleek erop dat het kind zou gaan huilen. Het wees met zijn armpje naar de kamer waarna zijn ogen wegdraaiden en het met een zacht plofje opde vloer viel.
Hij pakte de klink. De deur bleek niet op slot.
Het enige lijk dat hij ooit had gezien, was dat van zijn oma. Ze lag op gebaard in een lichte, houten kist. Ze was keurig gekapt en opgemaakten droeg een degelijk grijsgroen mantelpak en de parels die ze ooit van opa had gekregen. Haar kleine, verschrompelde hoofd had hem het meest geschokt. Ze was altijd een grote vrouw geweest, lief en mollig, met een vriendelijke, alles begrijpende glimlach. Maar in de kist lageen strenge heks, die haar ogen en mond misprijzend gesloten hield. Zijn ouders, zijn ooms en tantes, oma's buren, broers en zussen zeiden allemaal dat ze er zo vredig bijlag. Alsof ze lag te slapen. Ze logen. Ze zeiden maar wat. Oma lag er allesbehalve vredig bij. Verbitterd, teleurgesteld, bestolen, mokkend ja, maar niet vredig. Hij had zich er boos over gemaakt en zich voorgenomen nooit meer naar een wake tegaan. Hoewel hij dus weinig ervaring had met de dood, wist hij meteen dat er iemand dood was in vipcottage Eekhoorn 1553. Hij rook het.
'Heb ik dit? Heb ik dit? Heb ik dit?' mompelde hij als een soort mantra voor zich uit. Hij wist niet wat hij moest doen. Hij knielde bij het kindom te luisteren of het hartje nog klopte en hoorde dat het kind heel oppervlakkig ademde. Hij klopte met zijn vingers zacht tegen zijn schrale wangetjes, maar het kind reageerde niet. Uit zijn mondje kwam eenscherpe, chemische lucht. Hij trok de mobilofoon van zijn riem, zette hem aan en riep tegen de receptioniste dat ze de politie moest bellen, en een ambulance, zo snel mogelijk, het was een kwestie van leven of dood, en ging bij het kind zitten. Aaide zijn handjes. Voelde aan zijn voorhoofd, dat koud was, trok het kind naar zich toe en vouwde onhandig zijn armen om hem heen. Hij bleef daar zitten, met het kind op zijn schoot, bij de openstaande voordeur, en zoog de koude buitenlucht wanhopig zijn neusgaten in, om te voorkomen dat hij zou gaan braken.'Kom op, kom op...' stamelde hij meer tegen zichzelf dan tegen het kind in zijn armen, dat hij onhandig heen en weer wiegde. Hij wendde zijn hoofd af van het stille gezichtje, keek langs de openstaande deurde woonkamer in. Bloed, overal.
Toen de eerste politiewagen in zicht kwam, begon hij te huilen. Hij was bang dat het kind dood in zijn schoot lag, of in coma, en dat het zijn schuld was. Hij had op de middelbare school de verplichte cursus EHBO gedaan, hij herinnerde zich nog wel vaag hoe je iemand moest reanimeren, maar een kind? Dit smerige kind? Hij had het niet op kunnen brengen zijn mond op het korstige mondje, omringd door opgedroogdsnot, te zetten.
Enkele seconden nadat de politiewagen voor de bungalow was gestopt volgde de ambulance. Twee agenten en twee ambulancebroeders renden naar hem toe, een van hen sloeg een arm om hem heen en noemde hem meneer. De andere controleerde vluchtig het kind. Voelde zijn pols, zijn blauw geaderde buikje, trok zijn oogleden omhoog, scheen er-in met een lampje, fluisterde troostend dat hij nog leefde, dat het ernaar uitzag dat hij ondervoed en uitgedroogd was. Het kind werd uit zijn armen getild en op een brancard gelegd. Iemand trok hem omhoog en begeleidde hem naar buiten. Hij hoorde paniekerig geschreeuw vanuitde bungalow komen.
'Assistentie! Deze leeft nog!'
De verpleger liet hem los. Verontschuldigde zich en rende naar binnen. Tot op de dag van vandaag weet hij niet waarom hij erachter aanliep. Waarom hij het zo nodig moest zien. Waarschijnlijk omdat de dood trekt als een magneet. Hij liep als een zombie door de hal, naar de openstaande deur. Zijn schoenen kleefden aan het tapijt dat zich volgezogen had met bloed. Het gekrijs.
'Haal hem weg!'
Niemand deed het.
'Het zijn er vier! Hier liggen er drie!'
Het eerste lichaam dat hij zag liggen, was dat van een man. Hij leunde in elkaar gedoken tegen het keukenblok achter het barretje. Te zien aan de bloederige vegen op de beige tegelvoer, had de man zich metzijn laatste krachten naar deze plek gesleept. De verpleger hurkte naast hem, mompelde in zijn mobilofoon. Op de rode bank in de woonkamer van de cottage lagen de in elkaar verstrengelde lichamen van twee vrouwen. De een had bescherming gezochtin de schoot van de ander, die zich over haar had ontfermd als een zwaan over haar jong. De gebroken wijnglazen, de fles wijn, de onaangeroerde koude schotel en de half opgerookte shaggies die op de beige vloerbedekking lagen, wezen erop dat de avond gezellig was begonnen. Totdat iemand de grenen salontafel omver had geschopt. Misschien de man die badend in geronnen bloed als een lappenpop tegen het muurtje naast de open haard lag. Het wapen, dat rechts naast hem lag, werd door de agenten onmiddellijk herkend: een Walther P5 9 x 9 mm. Een dienstwapen.
Hij hield zich vast aan de deurpost. Schuifelde achteruit, leunend tegende muur. Het werd licht in zijn hoofd. Hij duwde zijn vuist in zijnmaag. Liefst rende hij weg, maar zijn knieën waren te slap. Iemand begon te schelden.
'Wat doet die man hier nog godverdomme!'
Zijn hand werd gepakt.
'Meneer, komt u met mij mee?'
Zachte stem, vriendelijk. Hij keek in de lieve groene ogen van een agente. Ze sloeg een arm om zijn middel.
Uit de omringende huisjes kwamen nieuwsgierige gasten naar buiten. Overal was lawaai. Hij wankelde en greep met beide handen naar zijn hoofd. De agente zette hem op de achterbank van de politieauto en zei hem dat hij voorover moest buigen, met zijn hoofd tussen zijn knieën. Ze gaf hem een bruine, geplastificeerde zak. Streelde zijn rug. Zijn maag pulseerde en hij kotste tot de tranen over zijn wangen gleden. De dode gezichten zouden hem nooit meer loslaten.
Rauwer, ruiger, gedurfder,
Crimezone 26-5-'06
Levensechte dialogen,
De Telegraaf, 23-5-'06
Goed, eigentijds en brutaal,
Boek, juni '06
Quotes
Crimezone 26-5-'06
Levensechte dialogen,
De Telegraaf, 23-5-'06
Goed, eigentijds en brutaal,
Boek, juni '06
Quotes
Rauwer, ruiger, gedurfder
'Daar is 'ie dan, de nieuwe Saskia Noort. Na het enorme succes van haar twee vorige boeken kunnen de fans nu hun vingers aflikken bij Nieuwe Buren. Een thriller vol ongenuanceerde seks, rauwe emoties en kleurrijke karakters. Dat allemaal gelardeerd met de broeierigheid die Noort zich zo eigen heeft gemaakt. Je houdt ervan of niet and I do.
Nieuwe buren mag deze zomer niet ontbreken in de vakantiekoffer. Het verhaal wordt afwisselend verteld door Eva en Peter. Noort verlegt in dit boek haar grenzen door voor het eerst in de huid van een man te kruipen. Ze doet dit geloofwaardig en pakkend. Omdat het verhaal begint met de ontknoping wil je als lezer pertinent weten hoe het zover heeft kunnen komen. Dit voert bladzijde na bladzijde de spanning op tot een uiteindelijk knetterend hoogtepunt. Nieuwe buren is rauwer, ruiger en gedurfder dan de voorgangers Terug naar de kust en De eetclub. Het is een heerlijk leesbaar boek dat onconventionele onderwerpen recht voor zijn raap beschrijft. Noort combineert grensverleggende onderwerpen als XTC en partnerruil met de truttigheid van huwelijkse sleur, de Vinex-wijk en vakantiehuisje Eekhoorn in park de Kempervennen. Dit maakt het verhaal zowel herkenbaar als opwindend. Mensen die houden van Noorts eerdere boeken, zullen Nieuwe Buren ook absoluut kunnen waarderen.
(vier sterren)
Kim Moelands, Crimezone 26-5-'06
'Daar is 'ie dan, de nieuwe Saskia Noort. Na het enorme succes van haar twee vorige boeken kunnen de fans nu hun vingers aflikken bij Nieuwe Buren. Een thriller vol ongenuanceerde seks, rauwe emoties en kleurrijke karakters. Dat allemaal gelardeerd met de broeierigheid die Noort zich zo eigen heeft gemaakt. Je houdt ervan of niet and I do.
Nieuwe buren mag deze zomer niet ontbreken in de vakantiekoffer. Het verhaal wordt afwisselend verteld door Eva en Peter. Noort verlegt in dit boek haar grenzen door voor het eerst in de huid van een man te kruipen. Ze doet dit geloofwaardig en pakkend. Omdat het verhaal begint met de ontknoping wil je als lezer pertinent weten hoe het zover heeft kunnen komen. Dit voert bladzijde na bladzijde de spanning op tot een uiteindelijk knetterend hoogtepunt. Nieuwe buren is rauwer, ruiger en gedurfder dan de voorgangers Terug naar de kust en De eetclub. Het is een heerlijk leesbaar boek dat onconventionele onderwerpen recht voor zijn raap beschrijft. Noort combineert grensverleggende onderwerpen als XTC en partnerruil met de truttigheid van huwelijkse sleur, de Vinex-wijk en vakantiehuisje Eekhoorn in park de Kempervennen. Dit maakt het verhaal zowel herkenbaar als opwindend. Mensen die houden van Noorts eerdere boeken, zullen Nieuwe Buren ook absoluut kunnen waarderen.
(vier sterren)
Kim Moelands, Crimezone 26-5-'06
Levensechte dialogen
'De grote kracht van Saskia Noort is de wijze waarop zij haar hoofdpersonen tot leven laat komen. Levensechte dialogen en herkenbare mensen en situaties zorgen ervoor dat het verhaal zich als een extra scherp gestelde kleurenfilm ontrolt. Ook in Nieuwe buren speelt Noort deze troef weer knap uit.'
De Telegraaf, 23-5-'06
'De grote kracht van Saskia Noort is de wijze waarop zij haar hoofdpersonen tot leven laat komen. Levensechte dialogen en herkenbare mensen en situaties zorgen ervoor dat het verhaal zich als een extra scherp gestelde kleurenfilm ontrolt. Ook in Nieuwe buren speelt Noort deze troef weer knap uit.'
De Telegraaf, 23-5-'06
Goed, eigentijds en brutaal
'Wie eenmaal begonnen is in Nieuwe buren, kan z'n agenda voor de komende avonden leegvegen. De derdethriller van Saskia Noort is niet alleen een geweldige pageturner, het is ook een goed geschreven, eigentijds enbrutaal verhaal.
Kleuterjuf Eva en sportredacteur Peter zijn na een jarenlange relatie mijlenver uit elkaar gegroeid. Beiden rouwenom het verlies van hun dochtertje Lieve, dat na acht maanden zwangerschap levenloos ter wereld kwam.Peter voelt zich een loser. Lui zaad. Dat sterkt een vent niet in zijn mannelijkheid. Eva's verdriet om een kinderloosbestaan bepaalt haar leven. Ze moet en zal moeder worden. Desnoods ten koste van alles en iedereen.Passieloos betrekt het yuppenstel hun nieuwe vinex-villa. Al snel ontmoeten ze de buren: Steef, ex-dutchbatteren motoragent, Rebecca, een verleidelijke thuiskapster, en babyzoon Sem. De buren blijken nogal vrijgevochtentypes te zijn. Gefascineerd door hun levensstijl gaan Eva en Peter met de buren mee op een bizarre, grensverleggendeontdekkingstocht. Een die niet zonder gevolgen blijft. Het zwaard van Damocles bungelt voortdurendboven de pagina's.
Het moge duidelijk zijn, Nieuwe buren moet je lezen. Noort begint het boek met de ontknoping van het verhaal,maar weet het desondanks razend spannend te houden. Het perspectief wisselt tussen Eva en Peter en dat geefthet verhaal absoluut extra dimensie. De auteur lijkt er geen moeite mee te hebben zich in een man in te moetenleven; Peters gevoelens zijn levensecht omschreven. Nieuw van Noort is de seksuele lading in het verhaal. Puurverwoord en voortreffelijk gedaan. (...) Na het succes van Terug naar de kust en De eetclub is het Noort gelukt teverrassen met een brutaal en uiterst spannend boek.'
Boek, juni '06
'Wie eenmaal begonnen is in Nieuwe buren, kan z'n agenda voor de komende avonden leegvegen. De derdethriller van Saskia Noort is niet alleen een geweldige pageturner, het is ook een goed geschreven, eigentijds enbrutaal verhaal.
Kleuterjuf Eva en sportredacteur Peter zijn na een jarenlange relatie mijlenver uit elkaar gegroeid. Beiden rouwenom het verlies van hun dochtertje Lieve, dat na acht maanden zwangerschap levenloos ter wereld kwam.Peter voelt zich een loser. Lui zaad. Dat sterkt een vent niet in zijn mannelijkheid. Eva's verdriet om een kinderloosbestaan bepaalt haar leven. Ze moet en zal moeder worden. Desnoods ten koste van alles en iedereen.Passieloos betrekt het yuppenstel hun nieuwe vinex-villa. Al snel ontmoeten ze de buren: Steef, ex-dutchbatteren motoragent, Rebecca, een verleidelijke thuiskapster, en babyzoon Sem. De buren blijken nogal vrijgevochtentypes te zijn. Gefascineerd door hun levensstijl gaan Eva en Peter met de buren mee op een bizarre, grensverleggendeontdekkingstocht. Een die niet zonder gevolgen blijft. Het zwaard van Damocles bungelt voortdurendboven de pagina's.
Het moge duidelijk zijn, Nieuwe buren moet je lezen. Noort begint het boek met de ontknoping van het verhaal,maar weet het desondanks razend spannend te houden. Het perspectief wisselt tussen Eva en Peter en dat geefthet verhaal absoluut extra dimensie. De auteur lijkt er geen moeite mee te hebben zich in een man in te moetenleven; Peters gevoelens zijn levensecht omschreven. Nieuw van Noort is de seksuele lading in het verhaal. Puurverwoord en voortreffelijk gedaan. (...) Na het succes van Terug naar de kust en De eetclub is het Noort gelukt teverrassen met een brutaal en uiterst spannend boek.'
Boek, juni '06
Quotes
'Een bijzonder spannende en meeslepende thriller (...). Een zeer realistisch verhaal met een voortreffelijke karaktertekening. Een echte aanrader voor liefhebbers van literaire thrillers.'
Nederlandse Bibliotheek Dienst
'Zeer overtuigend en met vaart geschreven. Noort's beste boek tot nu toe.'
Viva
'Nieuwe buren is een vlot, vaardig verteld verhaal met flink wat seks'
Elsevier
'Noort beschrijft angstaanjagend goed hoe een burgerlullenbestaan volledig uit de bocht kan vliegen.'
Starstyle
'Nieuwe buren is een spannende en provocerende thriller over seks en liefde, over de drang naar vrijheid en over de allesoverheersende angst daarvoor.'
Apeldoorn Weekend totaal
'Gewaagd schrijfwerk.'
NRC Handelsblad
'Een bijzonder spannende en meeslepende thriller (...). Een zeer realistisch verhaal met een voortreffelijke karaktertekening. Een echte aanrader voor liefhebbers van literaire thrillers.'
Nederlandse Bibliotheek Dienst
'Zeer overtuigend en met vaart geschreven. Noort's beste boek tot nu toe.'
Viva
'Nieuwe buren is een vlot, vaardig verteld verhaal met flink wat seks'
Elsevier
'Noort beschrijft angstaanjagend goed hoe een burgerlullenbestaan volledig uit de bocht kan vliegen.'
Starstyle
'Nieuwe buren is een spannende en provocerende thriller over seks en liefde, over de drang naar vrijheid en over de allesoverheersende angst daarvoor.'
Apeldoorn Weekend totaal
'Gewaagd schrijfwerk.'
NRC Handelsblad